Największe i najbardziej reprezentacyjne wnętrze Ratusza Staromiejskiego, w którym w przeszłości nie tylko sprawowano władzę (m.in. sądową - Wielka Sala była nawet kiedyś bezpośrednio połączona z sąsiednim budynkiem więzienia tak, że więźniów można było doprowadzać wprost przed oblicze sądu), ale także urządzano wspaniałe uroczystości mieszczańskie.

W końcu wieku XVIII, gdy Stare Miasto utraciło swe dawne prawo do odrębności, przestały też funkcjonować jego władze. Wkrótce cały budynek, w tym i Wielka Sala, stały się na stulecie siedzibą pruskiego sądu. Niestety spowodowało to poważne zmiany w układzie wnętrz: Wielką Salę podzielono na kilka mniejszych pomieszczeń. Dopiero po roku 1910, kiedy to sąd opuścił ratuszowe wnętrza, sala odzyskała swój dawny układ, równocześnie zyskując nowy, neorenesansowy wystrój.

Wśród wykonanych wówczas dzieł na uwagęzasługują zwłaszcza dwa neorenesansowe kominki, wsparta na kolumnach empora  nad głównym wejściem oraz uformowane w sztucznym kamieniu dwa filary podpierające drewniany strop, którego belki w znacznej mierze należą do pierwotnego wystroju.

Wielka Sala udekorowana jest także kilkoma obrazami, wśród których szczególną wartość mają płótna przedstawiające Sybille dzieło Adolfa Boya. Dwa portrety rycerskie namalowane zostały w połowie XIX w. w Królewcu i pochodzą ze zbiorów gdańskiego Muzeum Narodowego.

Obecnie największe pomieszczenie Ratusza stanowi jedno z centrów gdańskiego życia kulturalnego - odbywają się tu liczne sesje naukowe i różnorodne imprezy artystyczne,. Sala Mieszczańska jest także udostępniana na imprezy komercyjne.