Temin wydarzenia: 11–31.10.2026, godz. 9.00–18.00
Miejsce wydarzenia: NCK – Ratusz Staromiejski
Wstęp: wolny
Słuchanie odbywa się w formie spotkania z… asymetriami władzy.
— Dylan Robinson, Hungry Listening
Czy słuchanie może być aktem politycznym? Kto ma prawo mówić, kto jest słuchany, a czyj głos pozostaje poza wspólną opowieścią?
Finałowa odsłona projektu „Oko ucha” w NCK przygląda się dźwiękowi jako praktyce uwikłanej w relacje społeczne, historię i władzę. Zebrane w Ratuszu prace pokazują różne sposoby słuchania i różne sposoby tworzenia wiedzy – zakorzenione w konkretnych miejscach, ciałach, pamięci i doświadczeniu.
Punktem wyjścia jest myśl, że słuchanie nigdy nie odbywa się z neutralnej pozycji. Na to, jak słuchamy głosów innych osób i społeczności, wpływają między innymi nasz status, płeć kulturowa czy dziedzictwo przemocy kolonialnej. „Oko ucha” pyta więc o odpowiedzialność wobec innych sposobów poznawania i opowiadania świata.
W przestrzeniach NCK - Ratusza Staromiejskiego – miejsca historycznie związanego z władzą i administracją – prace dźwiękowe tworzą polifonię głosów, historii i praktyk, które przekraczają granice poszczególnych dyscyplin.
Wystawę otwiera „Fatima and the Dust” Leili Bencharnii – praca odwołująca się do duchowości ludu Gnawa i matrylinearnych rytuałów uzdrawiania ciała i ducha poprzez dźwięk. Dźwięk, pamięć i praktyki duchowe splatają się tu w żywą formę relacji.
W kolejnym pomieszczeniu znajduje się „Calypso” Kamau Brathwaite’a – przełomowy wiersz, w którym rytm i recytacja stają się narzędziami opowiadania historii poza dominującymi, kolonialnymi sposobami jej zapisywania.
Towarzyszy mu nowa praca Danieli Mediny Poch, która łączy historię migracji żółtlicy drobnokwiatowej z Andów nad Bałtyk z opowieściami i pamięcią osób przybyłych z Ameryki Łacińskiej i osiadłych na Ziemi Słupskiej. Roślina, głosy i historie spotykają się tu w opowieści o przemieszczaniu, pamięci i przynależności.
Wspólnym tematem prezentowanych prac jest relacja – między ludźmi, miejscami, historiami i sposobami poznawania świata. W tym sensie „Oko ucha” nie proponuje jednego modelu słuchania. Pokazuje raczej, że dźwięk może być sposobem na podtrzymywanie pamięci, opowiadanie historii, budowanie wspólnoty i kwestionowanie tego, co wydaje się oczywiste.
Kuratorstwo
Agnieszka Killian, Nayaa Krugman
Identyfikacja graficzna i aranżacja
Anna Witkowska
Elementy aranżacji
Roberto Uribe Castro
Montaż i produkcja pracy Danieli Mediny Poch
Agata Dyczko
Produkcja i koordynacja ze strony NCK
[do uzupełnienia]
Tłumaczenie
Monika Ujma
Korekta
Ewa Ślusarczyk
Współpraca: Bałtycka Galeria Sztuki Współczesnej ze Słupska
